Czym jest MGO w miodzie Manuka? Klucz do jego skuteczności

MGO w miodzie Manuka to naturalny związek — metyloglioksal — który powstaje z prekursora pochodzącego z nektaru, nazywanego DHA. To właśnie głównie dzięki niemu miód Manuka jest klasyfikowany, zamiast być oznaczany po prostu jako „miód”. MGO bezpośrednio odpowiada za znaczną część charakterystycznego działania przeciwbakteryjnego miodu Manuka, a im wyższa wartość MGO zmierzona w laboratorium, tym więcej tego związku zawiera miód. Badania nad samym MGO są w niektórych obszarach bardziej zaawansowane niż w innych: jego rola w działaniu przeciwbakteryjnym całego miodu jest dobrze potwierdzona, natomiast twierdzenia o korzyściach przeciwutleniających, przeciwzapalnych lub wspierających odporność, przypisywanych konkretnie MGO, są wciąż na wczesnym etapie, a w kilku przypadkach wyniki są naprawdę niejednoznaczne. Poniższa tabela przedstawia, co faktycznie potwierdzają dowody w odniesieniu do poszczególnych właściwości.

Najważniejsze wnioski

• MGO w miodzie Manuka to naturalnie występujący związek, który powstaje z prekursora pochodzącego z nektaru. To właśnie dzięki niemu miód Manuka jest oceniany w laboratorium, zamiast być oznaczany po prostu jako „miód”.
• Zawartość MGO w miodzie Manuka odgrywa istotną, dobrze udokumentowaną rolę w jego działaniu antybakteryjnym, a miód o wyższej wartości MGO potwierdzonej badaniami laboratoryjnymi zwykle wykazuje silniejsze działanie antybakteryjne
• Handlowe klasy MGO, od MGO 30+ do niezależnie badanego MGO 2200+ firmy Biosota, oznaczają gwarantowane minimalne stężenie potwierdzone badaniami laboratoryjnymi, a nie twierdzenie marketingowe

Czym jest metyloglioksal?

Metyloglioksal, w dalszej części tekstu nazywany w skrócie MGO, to niewielki, naturalnie występujący związek obecny w miodzie Manuka. To jeden z głównych powodów, dla których miód Manuka jest klasyfikowany na podstawie badań laboratoryjnych, zamiast być sprzedawany po prostu jako miód.

MGO w miodzie Manuka powstaje samoistnie podczas naturalnego dojrzewania miodu, z obecnego w nektarze związku o nazwie DHA (więcej na ten temat poniżej). Nie jest dodawane ani wymyślone na potrzeby marketingu. Niezależne laboratoria mogą zmierzyć dokładną ilość MGO w słoiku, wyrażoną w miligramach na kilogram, tak jak na etykiecie żywności podaje się zawartość białka lub cukru. Ta mierzalna i możliwa do zweryfikowania wartość odróżnia system klasyfikacji miodu Manuka od nieprecyzyjnej etykiety „premium”.

Skąd pochodzi MGO?

Historia MGO w miodzie Manuka zaczyna się od DHA (dihydroksyacetonu), związku naturalnie występującego w nektarze roślin z rodzaju Leptospermum, z których pochodzi miód Manuka. W Australii rośnie ponad 80 rodzimych gatunków Leptospermum, a ich nektar zawiera wyjątkowo dużo DHA w porównaniu z nektarem większości innych roślin kwitnących odwiedzanych przez pszczoły.

W miarę dojrzewania i przechowywania miodu DHA powoli przekształca się w MGO, bez udziału enzymów ani dodatków napędzających tę reakcję. Ta przemiana nie zachodzi wyłącznie w chemii nektaru Manuka. Naukowcy odtworzyli podobną reakcję, dodając DHA do zwykłego miodu koniczynowego w warunkach laboratoryjnych. Miód Manuka wyróżnia jedynie to, że jego nektar od początku zawiera naturalnie tak dużo DHA.

Świeżo zebrany miód Manuka zwykle zawiera więcej DHA i mniej MGO. Miód, który dłużej dojrzewał lub był przechowywany, zwykle zawiera więcej MGO i mniej DHA. Dlatego właśnie poziom MGO w miodzie Manuka wzrasta w trakcie dojrzewania, zamiast utrzymywać się na stałym poziomie od pierwszego dnia.

Dlaczego MGO ma znaczenie

MGO w miodzie Manuka to pojedynczy związek, który w największym stopniu odróżnia go od innych miodów. Im wyższa wartość MGO, tym silniejsze działanie antybakteryjne, a ta zależność jest cechą wyróżniającą miód Manuka.

MGO to nie jedyna potencjalna korzyść płynąca z miodu Manuka. Zdrowie jelit, wsparcie odporności, pielęgnacja skóry i ran oraz inne obszary korzyści mają odrębne podstawy naukowe, omówione szczegółowo w artykule Korzyści z miodu Manuka, naszym kompletnym przewodniku po wynikach badań dotyczących zastosowań miodu Manuka. Ta strona szczegółowo omawia samo MGO: czym jest, jak się je mierzy, co faktycznie wynika z badań nad jego konkretnymi właściwościami oraz jak wybrać odpowiednią klasę. Więcej informacji o tym, jak Biosota uzyskuje te poziomy mocy, znajdziesz w artykule Jak Biosota produkuje najmocniejszy na świecie miód Manuka pod względem zawartości MGO.

Jak mierzy się MGO?

Zawartość MGO w miodzie Manuka mierzy się przy użyciu standardowych metod laboratoryjnych, a nie szacuje ani nie podaje na podstawie własnych deklaracji. Powszechnie stosowana metoda polega na przekształceniu MGO w stabilniejszy związek, który można precyzyjnie zmierzyć za pomocą HPLC, techniki chromatograficznej stosowanej w naukach o żywności. Wynik podaje się w miligramach MGO na kilogram miodu (mg/kg). Niektóre laboratoria stosują zamiast tego metodę rezonansu magnetycznego jądrowego, która mierzy MGO bezpośrednio, bez przekształcania go w inny związek.

W obu przypadkach otrzymujemy ten sam rodzaj wartości: dokładny, powtarzalny pomiar, a nie subiektywną ocenę. Dzięki temu niezależne laboratorium, a nie marka sprzedająca miód, może potwierdzić, co faktycznie znajduje się w słoiku.

Wyjaśnienie klas MGO

Komercyjna klasyfikacja miodu Manuka pod względem zawartości MGO opiera się na systemie stopniowym, a każda wartość na etykiecie oznacza gwarantowane minimum, a nie dokładną wartość. Etykieta MGO 250+ oznacza, że miód zawiera co najmniej 250 mg/kg MGO, co potwierdzają niezależne badania laboratoryjne; zawartość może być wyższa.

Biosota dzieli najczęściej stosowane klasy MGO na pięć poziomów:

• MGO 30+ do 250+: podstawowa klasa, do ogólnego wspierania dobrego samopoczucia
• MGO 260+ do 490+: minimalny próg mocy o zastosowaniu leczniczym
• MGO 500+ do 990+: wyższa moc o zastosowaniu leczniczym
• MGO 1000+ do 1900+: wysoka moc
• MGO 2200+: najrzadziej spotykana, najwyższa dostępna moc potwierdzona niezależnymi badaniami, najwyższa klasa Biosota

Australijski miód Manuka Biosota jest niezależnie badany laboratoryjnie w całym zakresie, od MGO 150+ do MGO 2200+. Każda klasa odpowiada dokładnie temu, co deklaruje: zweryfikowanemu minimalnemu stężeniu MGO, a nie etykiecie marketingowej. Aby dowiedzieć się więcej o tym, jak te wartości przekładają się na praktyczną moc, zobacz MGO: dlaczego te wartości mają znaczenie oraz Jak odczytywać klasy i certyfikaty jakości oraz autentyczności miodu Manuka.

Opinia eksperta

Dr Peter Brooks, czołowy badacz miodu Manuka na Uniwersytecie Sunshine Coast, wyjaśnia, że metyloglioksal (MGO) pozwala w praktyczny sposób ocenić zarówno moc, jak i czystość miodu Manuka.

Wartość MGO odzwierciedla zatem poziom aktywności Manuka w danym miodzie. Wraz ze wzrostem tej wartości zwiększa się również stężenie korzystnych związków, w tym związków fenolowych.

Z perspektywy konsumenta wartość MGO stanowi prostą wskazówkę. Niższe wartości, takie jak MGO 30+, mogą oznaczać niewielki udział miodu Manuka, natomiast wyższe wskazują na bardziej skoncentrowany i bioaktywny produkt.

Dr Brooks podkreśla również, że gdy poziom MGO osiąga około 260+, miód zaczyna wykazywać wyższy poziom bioaktywności. Przy bardzo wysokich wartościach, takich jak MGO 1200+ i wyższych, miód jest wyjątkowo skoncentrowaną odmianą Manuka, cenioną za czystość i moc.

Obejrzyj: Co oznacza wartość MGO w miodzie Manuka

MGO a NPA/ULF

MGO nie jest jedynym systemem oceny miodu Manuka. NPA (aktywność nieoparta na nadtlenku), zwane również ULF (unikalnym czynnikiem Leptospermum), to inny rodzaj pomiaru, który warto rozumieć jako odrębną kategorię.

MGO to pomiar chemiczny: informuje dokładnie, ile konkretnego związku zawiera miód. NPA to pomiar funkcjonalny: w teście laboratoryjnym sprawdza, jak silnie cały miód hamuje rozwój bakterii, po wyeliminowaniu jego odrębnej aktywności antybakteryjnej opartej na nadtlenku wodoru.

MGO jest dobrym wskaźnikiem aktywności typu NPA miodu, ale tych dwóch wartości nie można stosować zamiennie. MGO wyjaśnia wiele, ale niekoniecznie całą rzeczywistą aktywność antybakteryjną miodu, dlatego wartość NPA obliczona wyłącznie na podstawie wyniku MGO nie jest tym samym co wynik NPA uzyskany w bezpośrednich, niezależnych badaniach laboratoryjnych. Biosota podaje wartość MGO, ponieważ jest to dokładniejszy i bezpośrednio weryfikowalny pomiar chemiczny. Więcej informacji o tym, jak definiuje się i bada samo NPA, znajdziesz w artykule Czym jest NPA w miodzie Manuka.

Jak działa MGO? Działanie przeciwbakteryjne

To właśnie tutaj dowody na działanie MGO w miodzie Manuka są najmocniejsze.

W testach laboratoryjnych samo oczyszczone MGO hamuje rozwój bakterii, w tym E. coli i S. aureus, a także szczepów MRSA opornych na antybiotyki. Efekt nasila się wraz ze wzrostem stężenia. Bakterie chronione w biofilmie, czyli ochronnej warstwie kolonii bakteryjnej, wymagają wyższego stężenia MGO niż bakterie swobodnie unoszące się w płynie, aby uzyskać taki sam efekt.

W przypadku całego miodu Manuka, a nie tylko wyizolowanego MGO, wyższa zawartość MGO jest konsekwentnie powiązana z silniejszym działaniem przeciwbakteryjnym wobec S. aureus, w tym MRSA. Jednak cały miód regularnie przewyższa syntetyczny roztwór o takiej samej zawartości MGO, testowany w tym samym stężeniu. Wskazuje to badaczom, że za jego działanie przeciwbakteryjne odpowiadają również inne związki zawarte w miodzie, a nie samo MGO.

Warto też pamiętać o istotnym ograniczeniu. Związek MGO z działaniem przeciwbakteryjnym nie jest taki sam w przypadku wszystkich gatunków bakterii. W badaniu porównawczym z 2022 roku, w którym analizowano komercyjne miody Manuka, stwierdzono silną korelację między zawartością MGO a działaniem przeciwbakteryjnym wobec E. faecalis i E. coli, umiarkowaną korelację wobec S. aureus i brak mierzalnej korelacji wobec Pseudomonas aeruginosa — bakterii czasami biorącej udział w zakażeniach ran. Wysoka zawartość MGO to rzeczywiście mocny wskaźnik działania wobec niektórych bakterii, ale nie pozwala przewidzieć skuteczności wobec innych. Traktowanie oznaczenia MGO jako uniwersalnej miary mocy wobec wszystkich możliwych bakterii wyolbrzymia to, co potwierdzają badania.

Metyloglioksal a działanie przeciwutleniające

Przeciwutleniacze pomagają chronić komórki przed rodzajem wewnętrznych uszkodzeń powiązanych ze starzeniem się i chorobami przewlekłymi. Miód Manuka bywa opisywany jako produkt o właściwościach przeciwutleniających, więc zasadne jest pytanie, czy odpowiada za nie zawarte w nim MGO.

Bezpośrednie dowody wskazują, że nie, przynajmniej na razie. W kontrolowanym teście laboratoryjnym, w którym porównano osobno poszczególne związki zawarte w miodzie Manuka, oczyszczone MGO nie wykazało istotnego działania przeciwutleniającego, podczas gdy inny związek naturalnie występujący w miodzie Manuka, syringinian metylu, wypadł w tym samym teście znacznie lepiej. Cały miód Manuka wykazuje mierzalne działanie przeciwutleniające w testach laboratoryjnych, a jego poziom jest powiązany z klasą mocy miodu. Jednak bezpośrednie badania poszczególnych składników wskazują, że odpowiadają za nie inne związki, a nie MGO. Nie oznacza to, że miód Manuka nie ma właściwości przeciwutleniających. Oznacza jedynie, że tego konkretnego działania nie należy przypisywać MGO.

Metyloglioksal a działanie przeciwzapalne

To, czy MGO zawarty w miodzie Manuka łagodzi stan zapalny, czy się do niego przyczynia, w dużej mierze zależy od tego, które badanie czytamy. Warto powiedzieć to wprost, zamiast wybierać tylko tę korzystniejszą część wyników.

W kilku niedawnych badaniach laboratoryjnych i na zwierzętach z użyciem oczyszczonego MGO odnotowano działanie przeciwzapalne: ograniczenie sygnalizacji zapalnej w modelach komórkowych oraz lepsze wyniki w określonych zwierzęcych modelach chorób. Inne recenzowane badania nad oczyszczonym MGO wykazały coś przeciwnego: MGO wytwarzany przez aktywowane komórki odpornościowe wywoływał reakcję prozapalną. Łącznie wyniki wskazują, że wpływ metyloglioksalu na stan zapalny może być naprawdę dwojaki i zależeć od stężenia, typu komórek oraz konkretnej sytuacji biologicznej, a nie być zawsze taki sam.

Żadne z tych badań nie dotyczyło całego miodu Manuka ani badań klinicznych z udziałem ludzi.

Uczciwe podsumowanie jest takie: przeciwzapalne właściwości metyloglioksalu nie zostały jeszcze potwierdzone naukowo. To aktywnie badany obszar, w którym wyniki są naprawdę niejednoznaczne, a nie potwierdzona korzyść płynąca z miodu Manuka.

Metyloglioksal a wsparcie odporności

Gdzie indziej MGO zawarty w miodzie Manuka bywa reklamowany jako środek wzmacniający odporność. Faktyczny stan badań jest skromniejszy i bardziej niejednoznaczny, niż sugeruje taki przekaz.

W badaniach wykorzystujących oczyszczony MGO zaobserwowano niespójny wpływ na komórki odpornościowe. Niektóre wykazały, że MGO osłabiał określone funkcje tych komórek, podczas gdy odrębne badania na zwierzętach wskazywały, że zwiększał ich aktywność. W jednym badaniu laboratoryjnym MGO pochodzący z całego miodu Manuka, a nie jego syntetyczna wersja, aktywował określony typ komórek odpornościowych w warunkach laboratoryjnych. To wczesne ustalenie dotyczące mechanizmu działania, a nie dowód na kliniczne korzyści dla odporności wynikające ze spożywania miodu Manuka.

Krótko mówiąc, nie ma mocnych dowodów klinicznych na to, że miód Manuka lub zawarta w nim substancja MGO wspomaga odporność ogólnie u zdrowych osób. Dostępne badania ograniczają się do badań laboratoryjnych, badań na zwierzętach i obserwacyjnych badań dotyczących diety; nie obejmują badań klinicznych nad samym miodem Manuka. To obszar, który warto śledzić, ale nie należy jeszcze przedstawiać tego jako potwierdzonej korzyści.

Czy wyższa zawartość MGO zawsze oznacza lepszy wybór?

Niekoniecznie, a tak naprawdę chodzi tu bardziej o dopasowanie miodu do danego zastosowania niż o kwestię badawczą z jednoznaczną odpowiedzią. Niezależne, recenzowane badania naukowe nie odpowiadają bezpośrednio na pytanie, jaka klasa MGO sprawdzi się w danym celu, dlatego poniższe informacje to wskazówki produktowe Biosota, a nie wnioski naukowe.

Wyższy poziom MGO w miodzie Manuka oznacza większe stężenie związku o rzeczywiście silniejszym działaniu przeciwbakteryjnym, co potwierdzają badania laboratoryjne (zob. sekcja powyżej). Wyższa liczba nie jest jednak automatycznie lepsza w każdym zastosowaniu. Do codziennego stosowania i ogólnego dobrego samopoczucia rozsądnym, praktycznym wyborem jest często poziom ze środka zakresu. Jeśli w danym zastosowaniu szczególnie ważne jest działanie przeciwbakteryjne, odpowiedniejszy może być wyższy poziom. Wybierając poziom, dopasuj moc do celu, zamiast domyślnie sięgać po najwyższą dostępną wartość.

Jak wybrać odpowiedni poziom MGO

Warto podejść do tego praktycznie: najpierw zastanów się, do czego faktycznie chcesz używać miodu, a potem dobierz poziom — nie odwrotnie.

• Do codziennego stosowania i ogólnego dobrego samopoczucia: niższy lub średni poziom, od MGO 150+ do 550+, to rozsądny i przystępny cenowo wybór na co dzień.
• Większe znaczenie działania przeciwbakteryjnego: średnie i wysokie poziomy, od MGO 550+ do 1200+, sprawdzą się tam, gdzie szczególnie istotne są mocniejsze dowody na działanie przeciwbakteryjne opisane powyżej.
• Maksymalna moc: poziomy MGO 1717+ i MGO 2200+ od Biosota to najwyższe poziomy potwierdzone niezależnymi badaniami, przeznaczone dla osób, które szukają najwyższej wartości w zweryfikowanym zakresie.

Niezależnie od tego, jaki poziom MGO w miodzie Manuka wybierzesz, przede wszystkim zwróć uwagę na jedną rzecz: niezależne badania laboratoryjne potwierdzające liczbę na etykiecie. Poznaj pełną ofertę miodów Manuka Biosota, przebadanych niezależnie w laboratorium — od MGO 150+ do MGO 2200+ — i wybierz poziom odpowiedni do swoich potrzeb.

Co tak naprawdę mówią badania o MGO?

Podsumowując: MGO w miodzie Manuka odgrywa dobrze udokumentowaną rolę w jego działaniu przeciwbakteryjnym. Jego wpływ na właściwości przeciwutleniające, przeciwzapalne i wspierające odporność nie został konkretnie potwierdzony, przynajmniej na razie.

Najważniejsze zastrzeżenie jest takie, że związek między MGO a działaniem przeciwbakteryjnym zależy od gatunku. Silnie koreluje on z działaniem przeciwbakteryjnym wobec niektórych bakterii, takich jak E. coli i E. faecalis, a umiarkowanie wobec innych, takich jak S. aureus. W badaniach porównawczych nie stwierdzono żadnej mierzalnej korelacji w przypadku Pseudomonas aeruginosa. Wysoka zawartość MGO to rzeczywisty wskaźnik mocnego działania, ale nie uniwersalny.

Jeśli chodzi o działanie przeciwutleniające, przeciwzapalne i wspierające odporność, rzetelne podsumowanie jest takie: badania nad wyizolowanym MGO są w początkowej fazie, zależą od badanego modelu, a ich wyniki bywają sprzeczne. Żadnego z tych działań nie sprawdzono w badaniu klinicznym na ludziach dotyczącym samego miodu Manuka. Nie oznacza to, że należy lekceważyć MGO. Oznacza natomiast, że warto precyzyjnie określać, co wysoka wartość MGO potwierdza, a czego jeszcze nie.

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest MGO w miodzie Manuka?

MGO (metyloglioksal) to naturalnie występujący związek, który powstaje w miodzie Manuka z DHA, związku obecnego w nektarze. Jego ilość jest określana w niezależnych badaniach laboratoryjnych i podawana w miligramach na kilogram. To główny powód, dla którego miód Manuka ma określaną klasę, zamiast być sprzedawanym jako zwykły miód.

Jakie korzyści daje metyloglioksal?

Najlepiej potwierdzoną rolą MGO w miodzie Manuka jest działanie przeciwbakteryjne. W badaniach laboratoryjnych bezpośrednio hamuje rozwój bakterii, a w całym miodzie Manuka wyższa zawartość MGO wiąże się z silniejszym działaniem przeciwbakteryjnym, choć nie wobec wszystkich gatunków bakterii w równym stopniu. Twierdzenia o jego własnym działaniu przeciwutleniającym, przeciwzapalnym lub wspierającym odporność opierają się na wczesnych badaniach, a nie na potwierdzonych wynikach.

Czy metyloglioksal ma właściwości przeciwutleniające?

Nie zostało to potwierdzone samodzielnie. Bezpośrednie badania laboratoryjne oczyszczonego MGO nie wykazały istotnego działania przeciwutleniającego. Mierzalne działanie przeciwutleniające miodu Manuka wynika z obecnych w nim innych związków, a nie z samego MGO.

Jak MGO wpływa na miód Manuka?

To właśnie MGO sprawia, że miód Manuka jest oceniany w badaniach laboratoryjnych i można go mierzalnie odróżnić od innych rodzajów miodu. Powstaje naturalnie podczas dojrzewania, a podana na etykiecie wartość MGO odzwierciedla jego ilość potwierdzoną niezależnymi badaniami.

Czy wyższa wartość MGO jest zawsze lepsza?

Niekoniecznie. Wyższa klasa MGO oznacza większą zawartość związku o rzeczywistym działaniu przeciwbakteryjnym, ale dopasowanie klasy do konkretnego zastosowania jest ważniejsze niż wybór najwyższej dostępnej wartości.

Źródła

1. Waikato Research Commons, przemiana DHA w MGO w miodzie Manuka podczas dojrzewania. https://researchcommons.waikato.ac.nz/server/api/core/bitstreams/812d8da7-e8eb-4b99-8bd6-9cfe1d278ff6/content
2. Journal of Agricultural and Food Chemistry, demonstracja przemiany w miodzie koniczynowym z dodatkiem DHA. https://pubs.acs.org/doi/10.1021/jf404767b (wstępne wyniki, przemianę DHA w MGO wykazano poza miodem Manuka)
3. Journal of Agricultural and Food Chemistry, zawartość DHA w nektarze Manuka. https://pubs.acs.org/doi/10.1021/acs.jafc.7b00797
4. Jervis-Bardy i in., metyloglioksal jako substancja aktywna przeciwko biofilmom bakteryjnym. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/22287464/ (badanie in vitro, wyizolowany MGO, nie cały miód)
5. Kwakman i in., działanie przeciwbakteryjne miodu Manuka i jego składników. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6613335/
6. Allcott i in., działanie przeciwdrobnoustrojowe miodu Manuka wykraczające poza działanie samego cukru i MGO. https://eprints.worc.ac.uk/16509/
7. Roberts i in., metyloglioksal jako główny czynnik odpowiadający za działanie przeciwbakteryjne miodu Manuka. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/24860556/ (in vitro)
8. Badanie porównawcze komercyjnych miodów Manuka/Leptospermum: korelacja MGO z działaniem przeciwbakteryjnym w zależności od gatunku bakterii. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC9333225/ (zawiera dane MIC dla izolowanego MGO, in vitro)
9. Albaridi, siła działania przeciwbakteryjnego miodu (przegląd). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6589292/
10. Oznaczanie ilości metyloglioksalu w miodzie Manuka (metoda chemii analitycznej). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC10000891/
11. Badanie pomiaru MGO, DHA i HMF w komercyjnym miodzie Manuka. https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0272376
12. Przegląd udziału NPA i MGO w działaniu przeciwbakteryjnym miodu Manuka. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC5193333/
13. Przegląd działania przeciwbakteryjnego i przeciwbiofilmowego miodu Manuka. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC4837971/
14. Badanie stężenia MGO i równoważności fenolowej w teście przeciwbakteryjnym miodu Leptospermum. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC11111008/
15. O'Keeffe i in., badanie właściwości antyoksydacyjnych poszczególnych składników miodu Manuka. https://pure.ulster.ac.uk/en/publications/total-phenols-antioxidant-capacity-and-antibacterial-activity-of--4 (in vitro, izolowany MGO nie wykazał istotnego działania antyoksydacyjnego)
16. Henderson i in., test zdolności antyoksydacyjnej miodu Manuka. https://doi.org/10.1016/j.foodchem.2014.11.009
17. Badania nad mechanizmem przeciwzapalnym izolowanego metyloglioksalu (szlaki NRF2/inflamasomu). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC10440576/ ; https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12888337/ (modele zwierzęce, izolowany MGO)
18. Prantner i in., metyloglioksal wytwarzany przez makrofagi wywołuje reakcję prozapalną. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/42234520/ (in vitro, izolowany MGO)
19. Badania na zwierzętach nad działaniem immunosupresyjnym i immunostymulującym izolowanego metyloglioksalu. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3829040/ ; https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/18617020/ (modele zwierzęce, izolowany MGO)
20. Aktywacja komórek MAIT przez metyloglioksal pochodzący z miodu Manuka. https://pubs.rsc.org/en/content/articlehtml/2020/fo/d0fo01153c (in vitro)